Μια ενδιαφέρουσα συνάντηση για γονείς και εκπαιδευτικούς πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 29 Μαρτίου 2015 στην αίθουσα του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ελληνισμού της Διασποράς.

Η γονεϊκή σύμβουλος και συγγραφέας Χριστίνα Ρασιδάκη συζήτησε με γονείς και εκπαιδευτικούς όλα τα θέματα που προβληματίζουν τους γονείς αναφορικά με την Εφηβεία. Ανάμεσα στα θέματα που συζητήθηκαν ήταν η μετάβαση των παιδιών από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο και τα θέματα που τα απασχολούν, η δημιουργία διόδων επικοινωνίας με τα παιδιά μας, η χρήση με όρια των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και των κοινωνικών μέσων, η αποτελεσματική επιρροή των γονέων προς τα παιδιά και άλλα. Η συνάντηση είχε μεγάλη ανταπόκριση από τους γονείς που αναζητούν ευκαιρίες για καθοδήγηση και συμβουλές από ειδικούς, για θέματα που αφορούν τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους.

Την εκδήλωση διοργάνωσαν η Σχολή Χατζήβεη και το 1ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Φιλαδέλφειας σε συνεργασία με το Π.Π.Ι.Ε.Δ. σε μία προσπάθεια να ενισχύσουν τους γονείς των σχολείων τους  αλλά και τους γονείς της τοπικής κοινωνίας σε θέματα  διαπαιδαγώγησης.

Την Κυριακή 29 Μαρτίου πραγματοποιήθηκαν στο κολυμβητήριο του Χαλανδρίου αγώνες κολύμβησης Δημοτικών σχολείων, στα πλαίσια των αγώνων Α.Σ.Ι.Σ. (Αθλητικές Συναντήσεις  Ιδιωτικών Σχολείων).

Το σχολείο μας εκπροσώπησαν οι παρακάτω  μαθητές:

1.    Μπίρμπα Αναστασία - Δ’ τάξη, 50μ. πρόσθιο

2.    Τελωνιάτης Γιάννης – Δ’ τάξη, 25μ. ελεύθερο

Πολλά συγχαρητήρια για την εξαιρετική τους προσπάθεια και την αξιοπρεπέστατη παρουσία τους.  Οι αγώνες αυτοί έδωσαν την ευκαιρία στους μαθητές μας να βελτιώσουν την ατομική τους επίδοση και να αποκομίσουν πολύτιμες εμπειρίες που θα αξιοποιήσουν και σε επόμενους αγώνες.

«αν Λάζαρο δεν πλάσεις, ψωμί δεν θα χορτάσεις»

Λαζαράκια ή λαζάρηδες ή λαζαρούδια φτιάχνουμε το Σάββατο του Λαζάρου το πρωί. Τους δίνουμε το σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες. Στην ουσία, τα λαζαράκια είναι σταφιδοφωμάκια .Δείτε μια απλή συνταγή και φτιάξτε τα με τα παιδιά σας!

Υλικά :

1 κ. αλεύρι για τσουρέκι1/2 φλ. ζάχαρη2 φλ. σταφίδες1 φλ. ψιλοκομμένα καρύδια2 φακελάκια ξηρή μαγιά2 κ.γ. κανέλλαγαρύφαλλα

Εκτέλεση: Παίρνουμε ένα ποτήρι χλιαρό νερό και διαλύουμε τη μαγιά. Ρίχνουμε το αλεύρι σε ένα μεγάλο μπολ ή σε μια πλαστική λεκάνη. Κάνουμε μια γουβίτσα στη μέση και ρίχνουμε τη ζάχαρη, το λάδι και τη διαλυμένη μαγιά. Ζυμώνουμε προσθέτοντας χλιαρό νερό μέχρι η ζύμη να γίνει αρκετά σφιχτή. Προσθέτουμε τα καρύδια τις σταφίδες, την κανέλλα και ζυμώνουμε καλά. Η ζύμη δεν πρέπει να κολλάει στα χέρια μας. Μόλις η ζύμη ετοιμαστεί τη μοιράζουμε σε μικρά μπαλάκια και σχηματίζουμε ανθρωπάκια. Για ματάκια και στόμα βάζουμε γαρύφαλλα. Ανάβουμε το φούρνο σε χαμηλή θερμοκρασία (40 – 50 βαθμούς κελσίου) και τα αφήνουμε μέχρι η ζύμη να φουσκώσει. Στη συνέχεια ανεβάζουμε το φούρνο στους 200 βαθμούς κελσίου και τα ψήνουμε έως ότου ροδίσουν.

Τα παλιά χρόνια, το Σάββατο του Λαζάρου, οι γυναίκες ζύμωναν το πρωί ειδικά ψωμάκια, τους “λαζάρηδες” ή  “λαζαράκια”. Στα “λαζαράκια” έδιναν το σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες. Όσα παιδιά είχε η οικογένεια τόσα “λαζαράκια” έπλαθαν και στη θέση των ματιών έβαζαν δυο γαρίφαλα. Στην ουσία, τα λαζαράκια είναι σταφιδοφωμάκια.

Φέτος, οι μαθητές της Δ΄τάξης έφτιαξαν  μαζί με τις δασκάλες τους "λαζαράκια", αναβιώνοντας  αυτό το έθιμο .

Ομάδα μαθητών της Ε΄τάξης του σχολείου μας συμμετείχε με ιδιαίτερη όρεξη κι ενθουσιασμό στον διαγωνισμό φυσικής School -lab 2015, δημιουργώντας με μεράκι ένα πρωτότυπο και διασκεδαστικό βίντεο το οποίο και τους χάρισε μια θέση στην πρώτη δεκάδα του διαγωνισμού!! 

Στόχος τους να μας μεταφέρουν τις γνώσεις τους για το ηλεκτρικό κύκλωμα μέσα από ένα χιουμοριστικό θεατρικό δρώμενο, οργανωμένο και σκηνοθετημένο από τα ίδια τα παιδιά!

Τους ευχόμαστε πάντα να ανταποκρίνονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις συναρπαστικές προκλήσεις της επιστήμης!

Τη Δευτέρα 30-3-15 οι μαθητές του Νηπιαγωγείου μας επισκέφθηκαν το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου μας

και προσέφεραν αγαθά τα οποία συγκέντρωσαν οι μαθητές του Σχολείου μας.

Επίσης, συνέβαλαν στο έργο του Δήμου για την υποστήριξη του ιδρύματος «Μητέρα»

το οποίο φροντίζει ογδόντα παιδάκια.

Η εμπειρία ήταν μοναδική καθώς τα παιδιά βίωσαν την αξία της προσφοράς στον συνάνθρωπο.

Ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, το 1966, την ημέρα των γενεθλίων του μεγάλου Δανού παραμυθά με στόχο να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα. Με αφορμή την Παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου οι μαθητές της Β’ τάξης συμμετείχαν σε ποικίλες δραστηριότητες.  

Στην ώρα των Ελληνικών, μέσα από μια διαδραστική παρουσίαση γνώρισαν πολλούς σπουδαίους παραμυθάδες που έζησαν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα κι έμαθαν ότι σαν σήμερα, πριν από 210 χρόνια γεννήθηκε ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Παράλληλα, παρατήρησαν την αφίσα, που δημιουργήθηκε για τη φετινή χρονιά,  αλλά και άλλες αφίσες φιλαναγνωσίας. Στη συνέχεια, είχαν την ευκαιρία να παίξουν παιχνίδια στο διαδραστικό πίνακα με θέμα τα κλασικά παραμύθια. Έλυσαν αναγραμματισμούς, αντιστοίχισαν εικόνες κι αποσπάσματα με τίτλους παραμυθιών, έπαιξαν παιχνίδια μνήμης. Στα Μαθηματικά, οι μαθητές δούλεψαν σε δυάδες. Κάθε δυάδα επέλεξε ένα από τα παραμύθια που έχουν διαβαστεί στην τάξη κατά τη διάρκεια της χρονιάς και δημιούργησε το δικό της πρόβλημα.

Στο τέλος, μαθητές και δασκάλα συμφώνησαν ότι «Η ζωή δεν έχει χρώμα χωρίς φαντασία και βιβλία». Μάλιστα αποφάσισαν ότι δεν χρειάζεται να περιμένουν μέχρι την επόμενη χρονιά για να διδαχθούν ξανά όλα τα μαθήματα μέσα από τα αγαπημένα τους παιδικά βιβλία!

 Οι μαθητές του Νηπιαγωγείου και του Προνηπίου θέλοντας να προσφέρουν τρόφιμα και αγάπη στους συνανθρώπους τους, διοργάνωσαν με την βοήθεια των γονιών τους την Τετάρτη 1 Απριλίου πασχαλινό παζάρι με σπιτικές λιχουδιές στην αυλή του σχολείου. Σκοπός της δράσης ήταν να βιώσουν τα παιδιά αλληλέγγυα συναισθήματα λόγω των άγιων ημερών του Πάσχα. 

Την Κυριακή 22 Μαρτίου η Σχολή Χατζήβεη διοργάνωσε για μια ακόμα χρονιά με μεγάλη επιτυχία αγώνες ανώμαλου δρόμου στο άλσος Ν. Φιλαδέλφειας, στα πλαίσια των Αθλητικών Συναντήσεων Ιδιωτικών Σχολείων (Α.Σ.Ι.Σ.).  Στους αγώνες αυτούς έλαβαν μέρος 16 ιδιωτικά σχολεία της Αττικής και ο συναγωνισμός ήταν ιδιαίτερα υψηλός.

 Πιο συγκεκριμένα το παρόν έδωσαν 500 περίπου μαθητές και μαθήτριες από Γ’ έως και ΣΤ’ τάξη Δημοτικού. Οι μαθητές της Σχολής Χατζήβεη εκπροσώπησαν επάξια το σχολείο τους  και ξεχώρισαν για το ήθος και τον αγωνιστικό τους χαρακτήρα. Οι ομάδα απαρτιζόταν από τους παρακάτω μαθητές: 

·         Γυφτάκη Νεφέλη (Γ’)

·         Κώτση Ελεάννα (Γ’)

·         Λειβάδη Μιράντα (Γ’)

·         Σαρικά Ελευθερία (Γ’)

·         Θανέλλα Ίριδα (Γ’)

·         Παπαδόπουλος Στέφανος (Γ’)

·         Κεφαλίδης Ιορδάνης (Γ’)

·         Μάραντος Κωνσταντίνος (Γ’)

·         Ντελίκας Παναγιώτης (Γ’)

·         Λάλα Μιχαέλα (Δ’)

·         Λάλα Ιωάννα (Δ’)

·         Δρακά Γαρυφαλιάννα (Δ’)

·         Σταχούλη Καλλιόπη (Δ’)

·         Τελωνιάτης Γιάννης (Δ’)

·         Καραγιάννης Κωνσταντίνος (Δ’)

·         Ιατρού Δημήτρης (Δ’)

·         Χατζήβεης Στέλιος (Ε’)

·         Καρυτινός Θοδωρής (Ε’)

·         Κουτσόπουλος Άγγελος (Ε’)

·         Τελωνιάτης Ηλίας (Στ’)

·         Σταχούλης Κωνσταντίνος (Στ’)

·         Κουλούρη Κωνσταντίνα (Στ’)

Ευχαριστούμε θερμά όλους τους μαθητές και μαθήτριες που έλαβαν μέρος και τίμησαν με την παρουσία τους το σχολείο και ελπίζουμε και στο μέλλον σε ανάλογες εμφανίσεις.

Μια διαδρομή στο σκοτάδι. Τη στιγμή που η όραση σιωπά, ξεκινά ένα ιδιαίτερο παιχνίδισμα των αισθήσεων που απομένουν. Ένας μοναδικός διάλογος μέχρι την έξοδο προς το φως. Μια εμπειρία που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά και τον νου μας. Τη Δευτέρα 30 Μαρτίου οι μαθητές της Στ’ τάξης του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να βιώσουν ένα μαγικό ταξίδι ενσυναίσθησης, αντίληψης της διαφορετικότητας και αναγνώρισης της ισοτιμίας. Στον εκθεσιακό χώρο του Badminton,  άνθρωποι με μεράκι και θετική διάθεση μάς ξενάγησαν σε πρωτόγνωρα μονοπάτια αντίληψης της πραγματικότητας. Συγκεκριμένα, ήρθαμε σε επαφή με ζητήματα καθημερινότητας των ατόμων με μειωμένη ή καθόλου όραση.  Άγνωστες πτυχές της ζωής τους και πρακτικές ανάγκες, των οποίων η κάλυψη θεωρείται για πολλούς δεδομένη και αυτονόητη, αισθητοποιήθηκαν σε εμάς με έναν τρόπο άμεσο και παραστατικό. Αναρωτηθήκαμε πώς είναι δυνατόν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι να υπάρχει ένα τόσο δυνατό φως, φως που σημαίνει διάθεση για ζωή, απόλαυση μικρών καθημερινών πραγμάτων που σηματοδοτούν την ουσία της, βίωση του κόσμου μέσα από τέσσερις αισθήσεις που λειτουργούν με τέτοια ένταση, έτοιμες να ρουφήξουν κάθε ερέθισμα που προκαλεί συγκίνηση, εγρήγορση, μαγεία και χαρά στην ανθρώπινη ψυχή.

Μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, περίπατος στον Εθνικό Κήπο και προσοχή στραμμένη στο  μοναδικό ηχοτοπίο που ξετυλίγεται γύρω σου. Το κελάρυσμα και η δροσιά του νερού που κυλά, το άγγιγμα μιας καλαμιάς, το κελάηδισμα των πουλιών.  Απλές διαδρομές και περιήγηση στους πολύβουους δρόμους με τα ηχητικά σήματα να διευκολύνουν την πορεία μας, επιβίβαση στο μετρό και αναζήτηση μιας πολυπόθητης θέσης. Όλα αποκτούν ιδιαίτερο νόημα και σημασία όταν οι προσλαμβάνουσές σου είναι αλλιώτικες από αυτές που έχεις συνηθίσει. Φτάνουμε στο καφέ και είναι πια γενική διαπίστωση πως κάθε χώρος συνοδεύεται από τη δική του μυρωδιά, τους δικούς του ήχους. Το ψιλό γρασίδι, τα θορυβώδη χαλίκια, το ξύλινο πάτωμα, η απαλή ταπετσαρία στέλνουν διαφορετικά και μοναδικά σήματα στο σώμα μας. Οι ανάγλυφοι χάρτες και οι πινακίδες που ψηλαφίζουμε με αγωνία μαρτυρούν την ανάγκη μας για πληροφορία, αλληλεπίδραση και ανατροφοδότηση. Όλα αυτά δίνουν ένα μοναδικό χρώμα στη βόλτα μας. Υλικά και αντικείμενα, των οποίων την ύπαρξη θεωρούμε δεδομένη και υπό άλλες συνθήκες αγνοούμε, αρχίζουν να υπάρχουν γύρω μας με έναν τρόπο διαφορετικό. Τα μάτια μας, είτε κλειστά είτε ανοιχτά δεν είναι πια σε θέση να μας δείξουν τον δρόμο. Το σκοτάδι οξύνει τι υπόλοιπες αισθήσεις. Προσανατολιζόμαστε γρήγορα, πιο γρήγορα απ’ ό,τι φανταζόμαστε ή περιμέναμε. Η φωνή του ξεναγού μας, το διακριτικό άγγιγμα του σώματος του άλλου, ένας ήχος, ένα σημείο αναφοράς, όλα συμβάλλουν στο να βρούμε τον προσωρινά χαμένο προσανατολισμό μας. Η ομάδα μας αποκτά ξεχωριστούς δεσμούς, βρίσκει τον προορισμό της σε σχέση με τον άλλον,  έναν άλλον που μπορεί να αντιληφθεί τις ανάγκες και τη διαφορετικότητά μας όντας στην ίδια θέση με καθέναν από εμάς. Πηγαίνουμε για ψώνια. Η ποικιλία των σχημάτων παίρνει επάξια τη θέση της ποικιλίας των χρωμάτων. Χάντρες, υφάσματα, μυρωδιές φρούτων και ξηρών καρπών, διαφορετικές υφές αντικειμένων συνθέτουν την παράξενη ομορφιά ενός κόσμου που υπάρχει ταυτόχρονα και παράλληλα με αυτόν που προσπερνάει η φευγαλέα εντύπωση της όρασής μας.

Τα ερωτήματα που μας γεννιούνται είναι πολλά ∙ από τα πιο πρακτικά μέχρι και τα πιο φιλοσοφικά. Απίστευτο πώς μια παιδική ψυχή μπορεί να αντιληφθεί την έννοια της ανθρώπινης ανάγκης που είναι ίδια για όλους μας ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών και σωματικών δυνατοτήτων. Πώς νιώθει ένας άνθρωπος που χάνει την όρασή του σε ένα μεταγενέστερο στάδιο της ζωής του; Άραγε του λείπουν τα χρώματα και οι μορφές που γνώρισε στην πρώτη παιδική ηλικία; Πώς τον αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν για πρώτη φορά ή οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφεται στον δημόσιο χώρο; Η καθημερινότητά του; Το μαγείρεμα; Η ανάγκη για επικοινωνία και η χρήση κινητού τηλεφώνου ή μέσων κοινωνικής δικτύωσης; Οι απαντήσεις που παίρνουμε από τον ξεναγό μας είναι αυθεντικές και προσωπικές, μα μέσα από αυτές καταδεικνύεται μια κοινή, πανανθρώπινη αλήθεια ∙ όλοι οι άνθρωποι επιθυμούμε τα ίδια αγαθά και αξίζει να έχουμε ίδιες ευκαιρίες σε μια ζωή σύντομη και όμορφη, γεμάτη σκληρότητα και μαγεία, δυσκολίες και χαρές.

Παίξαμε με τα παιχνίδια τους, ψηλαφίσαμε αντικείμενα καθημερινής χρήσης ∙ ένα ρολόι, μια τράπουλα, μια κούκλα πρώτης γραφής, έναν μετρητή θερμοκρασίας. Γνωρίσαμε τη γραφή τους, τον κώδικα Braille. Ουσιαστικά, ψηλαφίσαμε πτυχές της καθημερινότητάς τους με υλικό και πνευματικό τρόπο. Συναντήσαμε ανθρώπους με και χωρίς όραση που ζουν ανάμεσά μας, συναντούν δυσκολίες, δίνουν αγώνα για τα δικαιώματα των ατόμων χωρίς όραση, αποτελούν πρότυπα ζωντάνιας, εκπέμπουν θετική ενέργεια, βιώνουν χαρές και λύπες. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι που έχουν αναλάβει όμως έναν ρόλο ανεκτίμητης αξίας ∙ να κάνουν για λίγο όλους εμάς να έρθουμε πιο κοντά σε μια παράλληλη πραγματικότητα, χωρίς να την προσπεράσουμε ή να στρέψουμε αλλού το βλέμμα. Η προσέγγιση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη λύτρωση του «να φτάνει κανείς τελικά στο φως» ή τη συνειδητοποίηση του πόσο τυχερός είναι κανείς όταν προσλαμβάνει τα ερεθίσματα και με τις πέντε του αισθήσεις. Η προσέγγιση αυτή, αντιθέτως, εκπέμπει γνήσιο συναίσθημα και αξιοπρεπή στάση απέναντι στο δώρο που λέγεται ζωή, εκπέμπει πίστη στο χρέος του ανθρώπου να ζήσει έντονα, να αξιοποιήσει το ψυχικό και πνευματικό του δυναμικό λέγοντας ένα ηχηρό «ναι, μπορώ» σε ό,τι ενδέχεται στα μάτια μιας κοινωνίας να φαντάζει μειονεξία, αδυναμία, ειδική ανάγκη, έλλειψη, ατυχία. Η αλήθεια της ζωής ξεπερνά τα πρακτικά εμπόδια και τα κοινωνικά στερεότυπα, κι έρχεται να συναντήσει την εγγύτητα της ψυχής, την ανθρώπινη ουσία που ξεφεύγει από τους φραγμούς των οπτικών εντυπώσεων. Οι τελευταίες, πολλές φορές αξιοποιούνται λαθεμένα και στερούν από εμάς την ευκαιρία να πλησιάσουμε τον άλλον, να γνωρίσουμε αυτό που πραγματικά είναι κι έχει να προσφέρει ή να πει.

Στο «τέλος» του ταξιδιού μας γνωρίσαμε τη Μέι, μια σκυλίτσα-οδηγό που συντροφεύει στη ζωή και τις διαδρομές του ένα άτομο χωρίς όραση. Η Μέι είναι ένας ειδικά εκπαιδευμένος σκύλος. Γνωρίζει ιταλικά, μιας και οι εντολές που υπακούει είναι διατυπωμένες σε αυτήν τη γλώσσα! Κοιτώντας πιο ψηλά από τα συνηθισμένα , μη εκπαιδευμένα σκυλάκια, βρίσκει εμπόδια στον δρόμο σου και σε βοηθά να τα αποφύγεις, υποδεικνύει καθίσματα σε δημόσιους χώρους, ανταποκρίνεται στα καλέσματα του αφεντικού της, κάνοντας τη ζωή και την καθημερινότητά του πιο λειτουργική. Το σαμάρι που φορά την τοποθετεί σε έναν ρόλο στα καθήκοντα του οποίου συμπεριλαμβάνονται η  υπευθυνότητα και απόλυτη συγκέντρωση. Χάδια, λιχουδιές και εντολές από περαστικούς αδυνατούν να αποσπάσουν την προσοχή της, γεγονός που αποδεικνύει την απόλυτη αφοσίωση στις ανάγκες, τα θελήματα και τις προσταγές του αφεντικού της, με το οποίο αναπτύσσει έναν μοναδικά ισχυρό δεσμό.

Ένα μάθημα αντίληψης της ουσίας των πραγμάτων, μια διαλεκτική αξιοπρέπειας και κατάφασης στη ζωή. Εκ μέρους όλων των μαθητών στέλνουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κώστα, την Ιωάννα, τον Θεόδωρο, σε όσους μας υποδέχτηκαν και μας πρόσφεραν μια αξέχαστη γεύση από τον κόσμο τους, τον κόσμο μας, σε όσους μας αποκάλυψαν πτυχές του που μέχρι τώρα δε γνωρίζαμε, διευρύνοντας τους ψυχικούς και πνευματικούς μας ορίζοντες.

Ευχαριστούμε από καρδιάς. Σας αποχαιρετούμε για να σας συναντήσουμε ξανά εκεί έξω στον αγώνα που λέγεται ζωή, στη μάχη που λέγεται ανθρώπινη δύναμη και αξιοπρέπεια.

Οι μαθητές της Σχολής Χατζήβεη και οι δασκάλες τους.